Even wat anders

Vandaag geen stagedag, er werd op het Erasmus college geen les gegeven. Met toeval vroeg mijn huisgenoot of ik op haar werk een muziekactiviteit zou willen geven. Zij werkt in de psychiatrie op een afdeling met anorexia patiënten. Dus dat deed ik. 

Ik wist vooraf al dat ik met zeer onzekere personen te maken zal krijgen en heb dus extra over mijn activiteit nagedacht. De groep zal in ieder geval een lange warming up nodig hebben en dat heb ik dus gedaan. Ik merkte dat ondanks de onzekerheid die de groep uitstraalde, ze het toch erg leuk vonden om muziek te maken. Er was maar een meisje waarvan ik twijfelde of ze het wel leuk vond. Ze was een wat klein half Indonesisch meisje die vaak wegkeek.

Ik heb met percussie instrumenten gewerkt en we hebben met de groep gezongen. De begeleiders zeiden dat ze de groep nog nooit hebben horen zingen. Maar ondanks het feit dat ze geen ervaring hadden zongen ze heel zuiver. 

Toen mijn activiteit was afgelopen liep de groep terug naar de huiskamer. Een van de meiden liep met kleine stapjes en bleef even staan. Ik zag dat het het meisje was waarvan ik twijfelde of ze het wel leuk vond. ik besloot haar aan te spreken en te vragen of ze vaker iets met muziek had gedaan. Ze vertelde heel verlegen dat ze zangles heeft gevolgd en dat graag weer wilt gaan doen. Ik moedigde dit aan door te zeggen dat ik de groep goed vond zingen en dat het erg leuk klonk. Ze lachte lief en liep langzaam naar de huiskamer. 

Na afloop heb ik de begeleiders over de groep gesproken en ze vertelde me dat het meisje wat ik aan het eind gesproken had, vrijwel nooit praat. Pas toen er verteld werd dat er een muziekles gegeven zou worden heeft ze in de groep verteld dat ze zingt. Dit meisje was van de hele groep iemand die volgens de begeleiders het meeste uitkeek naar de muziekles. Dit terwijl ik tijdens de activiteit dacht dat ze het minst geïnteresseerd was.

Ik heb vandaag geleerd dat het heel moeilijk is om de juiste conclusie te trekken uit de houding van een leerling/persoon. Ze mag dan wel langzaam door de kamer sloffen met haar armen vermoeid langs haar lichaam en ze kijkt wel weg als ik haar iets uitleg, maar ondanks dat kan ze er misschien wel meer van genieten dan degene die het wel even doen.

5 muzikale lagen:

Even voor de duidelijkheid de 5 muzikale lagen zijn:

1. Ritme
2. bass
3. melodielijn
4. akkoorden
5. tegenstem

Hierbij een opdracht die je bij de uitleg zou kunnen gebruiken.

De nummers bij het opdracht zijn:
1. like a star- corrine Bailey Rae
2. Aint no Sunshine when she's gone- Al Green
3. Everwood- Theme Song
4. Nick en Simon- Rosanne

Stage 1

Daar stond ik dan, met vol vertrouwen in mijn goed uitgewerkte opdracht te wachten op de groep. Een voor een druppelen ze binnen. Toen ze allemaal binnen waren wou ik het liefst zo snel mogelijk beginnen, maar moest ik nog even wachten op de 2e bel. Dan zou ik aangekondigd worden en mocht ik mijn ding doen.

Ik had besloten geen introductie te doen met een ‘hallo ik ben maarten en mijn hobby’s zijn..’ praatje. Ik liep voor de klas en ben meteen begonnen met de uitleg over de 5 muziekale lagen. (Renske heeft mij hierover getipt en dit is erg leuk om met de groep te behandelen.) Ik ben voor de klas gaan staan en heb gevraagd wat we allemaal horen als we een nummer op de radio luisteren. We kunnen dit verdelen in 5 lagen. Welke zullen dat dan zijn?

De klas leek goed te luisteren en als ik een vraag stelde kreeg ik zowaar een -te verwachte- antwoord terug. Een goed begin dacht ik zo. Terwijl ik druk bezig was met mijn uitleg over deze 5 muzikale lagen probeerde ik de groep met mijn stof te enthousiasmeren. Helaas was het resultaat minder dan gehoopt. Dit haal ik uit het feit dat het steeds dezelfde personen waren die hun hand omhoog staken bij een vraag die ik stelde.

Betekent dit dat de rest het niet leuk/boeiend vindt? Dat weet ik niet zeker, ik weet wel dat mijn doel is deze klas te motiveren tot meer actie in de les. Iets met ritme? Iets met opstaan uit die luie stoelen en bewegen! Muziek is leuk!

Iemand tips?