Vandaag geen stagedag, er werd op het Erasmus college geen les gegeven. Met toeval vroeg mijn huisgenoot of ik op haar werk een muziekactiviteit zou willen geven. Zij werkt in de psychiatrie op een afdeling met anorexia patiënten. Dus dat deed ik.
Ik wist vooraf al dat ik met zeer onzekere personen te maken zal krijgen en heb dus extra over mijn activiteit nagedacht. De groep zal in ieder geval een lange warming up nodig hebben en dat heb ik dus gedaan. Ik merkte dat ondanks de onzekerheid die de groep uitstraalde, ze het toch erg leuk vonden om muziek te maken. Er was maar een meisje waarvan ik twijfelde of ze het wel leuk vond. Ze was een wat klein half Indonesisch meisje die vaak wegkeek.
Ik heb met percussie instrumenten gewerkt en we hebben met de groep gezongen. De begeleiders zeiden dat ze de groep nog nooit hebben horen zingen. Maar ondanks het feit dat ze geen ervaring hadden zongen ze heel zuiver.
Toen mijn activiteit was afgelopen liep de groep terug naar de huiskamer. Een van de meiden liep met kleine stapjes en bleef even staan. Ik zag dat het het meisje was waarvan ik twijfelde of ze het wel leuk vond. ik besloot haar aan te spreken en te vragen of ze vaker iets met muziek had gedaan. Ze vertelde heel verlegen dat ze zangles heeft gevolgd en dat graag weer wilt gaan doen. Ik moedigde dit aan door te zeggen dat ik de groep goed vond zingen en dat het erg leuk klonk. Ze lachte lief en liep langzaam naar de huiskamer.
Na afloop heb ik de begeleiders over de groep gesproken en ze vertelde me dat het meisje wat ik aan het eind gesproken had, vrijwel nooit praat. Pas toen er verteld werd dat er een muziekles gegeven zou worden heeft ze in de groep verteld dat ze zingt. Dit meisje was van de hele groep iemand die volgens de begeleiders het meeste uitkeek naar de muziekles. Dit terwijl ik tijdens de activiteit dacht dat ze het minst geïnteresseerd was.
Ik heb vandaag geleerd dat het heel moeilijk is om de juiste conclusie te trekken uit de houding van een leerling/persoon. Ze mag dan wel langzaam door de kamer sloffen met haar armen vermoeid langs haar lichaam en ze kijkt wel weg als ik haar iets uitleg, maar ondanks dat kan ze er misschien wel meer van genieten dan degene die het wel even doen.
3 opmerkingen:
Tof....
Ik ben nou eenmaal goed met namen, voordeeltje voor mij. Dat handen geven is geen gewoonte op school nee! Maar ik ben er eigenlijk wel voor: Meteen voor de les heb je met elke leerling individueel al even contact gehad. Vorige week gaf ik ze een hand en vroeg ik hoe ze heetten, deze week gaf ik ze een hand en noemde ik ze zelf bij naam, dat vonden ze juist wel leuk. Just try it.
En nog even over jou bericht, wat leuk dat je dit mocht doen! Lijkt me een waardevolle ervaring!
Een reactie posten